Jürgen applaudisseert vanuit zijn 'kot'

Wat doe je extra in deze coronatijd?

Als onderzoeker/docent gaat het werk door maar dient alles via digitale afstandsapplicaties te gebeuren, wat een hele omslag in denken en omgaan met elkaar betekent. Daarnaast heb ik via videogesprekken regelmatig contact met enkele mensen die sociaal geïsoleerd zijn. Om 20.00 u.  gaan we steevast met de hele Strijpstraat klappend onze steun betuigen aan hulpverleners en is er even ruimte om – de regels van sociale distantie in acht genomen – wat bij te praten met buren.  

Waarom doe je dat?

Enerzijds noodgedwongen, anderzijds helpt het beeldbellen mezelf om ‘vanuit mijn kot’ een klein steentje bij te dragen aan het verlichten van deze crisis. Het kunnen delen van dagelijkse wel en wee tijdens het klapmomentje werkt dan weer zeer ontladend na een dagje schermen kijken.   

Wat onthoud je tot nu toe vooral?

Van mensen in isolatie heb ik mogen leren dat sommigen deze lockdown als vast deel van hun leven ervaren, lang vóór de coviduitbraak. Zelf ervaren wat het is om beperkt te worden in sociale bewegingsvrijheid kan enkel maar de empathie vergroten. Voor mezelf zie ik vooral het belang van kleine dingen die vanzelfsprekend zijn als ze er zijn, maar sterk gemist worden indien we ze mankeren. Het gaat dan vooral over gewoon ongedwongen samenzijn met wat vrienden en een pint degusteren naast een steakske op de BBQ rooster.